من از اين شهر گذر خواهم کرد

من یقین دارم که برگ ، کاین چنین خود را رها کرده ست ، در آغوش باد ؛ فارغ است از یاد مرگ ! لاجرم چندان که در تشویش ازین بیداد نیست؛ پای تا سر ،                   زندگی ست!   آدمی هم مثل برگ ، می تواند زیست بی تشویش مرگ ، گر ندارد همچو او ، آغوش ِ مهر  ِ باد را ؛ می تواند یافت ، لطفِ :                                       « هر چه باداباد » را !

استادی در شروع كلاس درس، ليوانی پر از آب برداشت و آن را بالا گرفت تا همه ببينند. سپس از شاگردان پرسيد: به نظر شما وزن اين ليوان چقدر است؟ شاگردان جواب دادند: 50 گرم، استاد گفت: من بدون وزن كردن نمی دانم دقيقا وزنش چقدر است. اما سوال من اين است، اگر من اين ليوان آب را چند دقيقه همين طور نگه دارم، چه اتفاقی خواهد افتاد؟ شاگردان گفتند: هيچ اتفاقی نمی افتد. استاد پرسيد: خوب، اگر يك ساعت همين طور نگه دارم چه اتفاقی می افتد؟ يكی از شاگردان گفت: دست تان كم كم درد می گيرد. استاد گفت: حق با توست. حالا اگر يك روز تمام آن را نگه دارم: چه؟ شاگرد ديگری گفت: دست تان بی حس می شود، عضلات به شدت تحت فشار قرار می گيرند و فلج می شوند و مطمئنا كارتان به بيمارستان خواهد كشيد. همه شاگردان خنديدند. استاد گفت: خيلی خوب است. ولی آيا در اين مدت وزن ليوان تغيير كرده است؟ شاگردان جواب دادند: نه! استاد ادامه داد: پس چه چيزی باعث درد و فشار عضلات می شوند؟ در عوض چه بايد بكنم؟ شاگردان گيج شدند. يكی از آنها گفت: ليوان را زمين بگذاريد! استاد گفت: دقيقا، مشكلات زندگی هم مثل همين است اگر آن ها را چند دقيقه در ذهنتان نگه داريد اشكالی ندارد. اگر مدت طولانی تری به آنها فكر كنيد درد می كشيد، اگر بيشتر از آن نگه شان داريد فلجتان می كنند و ديگر قادر به انجام كاری نخواهيد بود. فكر كردن به مشكلات زندگی مهم است. اما مهم تر آن است كه در پايان هر روز و پيش از خواب آنها را زمين بگذاريد به اين ترتيب تحت فشار قرار نمی گيريد.

سلام.ای وای.بازم یه مطلب تقریباً طولانی.ولی به جون خودم وقتی خوندمش کلی حال کردم.

در سال 1968 مسابقات المپيك در شهر مكزيكوسيتي برگزار شد. در آن سال مسابقه دوي ماراتن يكي از شگفت انگيزترين مسابقات دو در جهان بود.دوي ماراتن در تمام المپيكها مورد توجه همگان است و مدال طلايش گل سرسبد مدال هاي المپيك. اين مسابقه به طور مستقيم در هر 5 قاره جهان پخش ميشود. كيلومتر آخر مسابقه بود دوندگان رقابت حساس و نزديكي با هم داشتند، نفس هاي آنها به شماره افتاده بود، زيرا آنها 42 كيلومترو 195 متر مسافت را دويده بودند. دوندگان همچنان با گامهاي بلند و منظم پيش ميرفتند. چقدر اين استقامت زيبا بود. هر بيننده اي دلش ميخواست كه اين اندازه استقامت وتوان داشته باشد. دوندگان، قسمت آخر جاده را طي كردند و يكي پس از ديگري وارد استاديوم شدند.استاديوم مملو از تماشاچي بود و جمعيت با وارد شدن دوندگان، شروع به تشويق كردند. رقابت نفس گير شده بود و دونده شماره ... چند قدمي جلوتر از بقيه بود. دونده ها تلاش ميكردند تا زودتر به خط پايان برسند و بالاخره دونده شماره ... نوار خط پايان را پاره كرد. استاديوم سراپا تشويق شد. فلاش دوربين هاي خبرنگاران لحظه اي امان نمي داد و دونده هاي بعدي يكي يكي از خط پايان گذشتند و بعضي هاشان بلافاصله بعد از عبور از خط پايان چند قدم جلوتر از شدت خستگي روي زمين ولو شدند. اسامي و زمان هاي به دست آمده نفرات برتر از بلندگوها اعلام شد. نفر اول با زمان دو ساعت و ... در همين حال دوندگان ديگر از راه رسيدند و از خط پايان گذشتند. در طول مسابقه دوربين ها بارها نفراتي را نشان داد كه دويدند، از ادامه مسابقه منصرف شدند و از مسير مسابقه بيرون آمدند. به نظر ميرسيد كه آخرين نفر هم از خط پايان رد شده است. داوران و مسوولين برگزاري ميروند تا علائم مربوط به مسابقه ماراتن و خط پايان را جمع آوري كنند جمعيت هم آرام آرام استاديوم را ترك ميكنند. اما...
بلند گوي استاديوم به داوران اعلام ميكند كه خط پايان را ترك نكنند گزارش رسيده كه هنوز يك دونده ديگر باقي مانده. همه سر جاي خود برميگردند و انتظار رسيدن نفر آخر را ميكشند. دوربين هاي مستقر در طول جاده تصوير او را به استاديوم مخابره ميكنند. از روي شماره پيراهن او اسم او را مي يابند



"جان استفن آكواري" است دونده سياه پوست اهل تانزانيا، كه ظاهرا برايش مشكلي پيش آمده، لنگ ميزد و پايش بانداژ شده بود. 20 كيلومتر تا خط پايان فاصله داشت و احتمال اين كه از ادامه مسير منصرف شود زياد بود. نفس نفس ميزد احساس درد در چهره اش نمايان بود لنگ لنگان و آرام مي آمد ولي دست بردار نبود. چند لحظه مكث كرد و دوباره راه افتاد. چند نفر دور او را مي گيرند تا از ادامه مسابقه منصرفش كنند ولي او با دست آنها را كنار مي زند و به راه خود ادامه ميدهد. داوران طبق مقررات حق ندارند قبل از عبور نفر آخر از خط پايان محل مسابقه را ترك كنند. جمعيت هم همان طور منتظر است و محل مسابقه را با وجود اعلام نتايج ترك نمي كند. جان هنوز مسير مسابقه را ترك نكرده و با جديت مسير را ادامه ميدهد. خبرنگاران بخش هاي مختلف وارد استاديوم شده اند و جمعيت هم به جاي اينكه كم شود زيادتر ميشود! جان استفن با دست هاي گره كرده و دندان هاي به هم فشرده و لنگ لنگان، اما استوار، همچنان به حركت خود به سوي خط پايان ادامه ميدهد او هنوز چند كيلومتري با خط پايان فاصله دارد آيا او ميتواند مسير را به پايان برساند؟ خورشيد در مكزيكوسيتي غروب ميكند و هوا رو به تاريكي ميرود.



بعد از گذشت مدتي طولاني، آخرين شركت كننده دوي ماراتن به استاديوم نزديك ميشود، با ورود او به استاديوم جمعيت از جا برميخيزد چند نفر در گوشه اي از استاديوم شروع به تشويق ميكنند و بعد انگار از آن نقطه موجي از كف زدن حركت ميكند و تمام استاديوم را فرامي گيرد نميدانيد چه غوغايي برپا ميشود. 40 يا 50 متر بيشتر تا خط پايان نمانده او نفس زنان مي ايستد و خم ميشود و دستش را روي ساق پاهايش ميگذارد، پلك هايش را فشار مي دهد نفس ميگيرد و دوباره با سرعت بيشتري شروع به حركت ميكند. شدت كف زدن جمعيت لحظه به لحظه بيشتر ميشود خبرنگاران در خط پايان تجمع كرده اند وقتي نفرات اول از خط پايان گذشتند استاديوم اينقدر شور و هيجان نداشت. نزديك و نزديكتر ميشود و از خط پايان ميگذرد. خبرنگاران، به سوي او هجوم ميبرند نور پي در پي فلاش ها استاديوم را روشن كرده است انگار نه انگار كه ديگر شب شده بود. مربيان حوله اي بر دوشش مي اندازند او كه ديگر توان ايستادن ندارد، مي افتد.

آن شب مكزيكوسيتي و شايد تمام جهان از شوق حما سه جان، تا صبح نخوابيد. جهانيان از او درس بزرگي آموختند و آن اصالت حركت، مستقل از نتيجه بود. او يك لحظه به اين فكر نكرد كه نفر آخر است. به اين فكر نكرد كه براي پيشگيري از تحمل نگاه تحقيرآميز ديگران به خاطر آخر بودن ميدان را خالي كند. او تصميم گرفته بود كه اين مسير را طي كند، اصالت تصميم او و استقامتش در اجراي تصميمش باعث شد تا جهانيان به ارزش جديدي توجه كنند ارزشي كه احترامي تحسين برانگيز به دنبال داشت. فرداي مسابقه مشخص شد كه جان ازهمان شروع مسابقه به زمين خورده و به شدت آسيب ديده است

او در پاسخگويي به سوال خبرنگاري كه پرسيده بود، چرا با آن وضع و در حالي كه نفر آخر بوديد از ادامه مسابقه منصرف نشديد؟ ابتدا فقط گفت:" براي شما قابل درك نيست!" و بعد در برابر اصرار خبرنگار ادامه داد:" مردم كشورم مرا 5000 مايل تا مكزيكوسيتي نفرستاده اند كه فقط مسابقه را شروع كنم، مرا فرستاده اند كه آن را به پايان برسانم."

فيلمي كه از وي ساخته شد

داستان "جان استفن آكواري" از آن پس در ميان تمام ورزشكاران سينه به سينه نقل شد"حالا آيا يادتان هست كه نفر اول برنده مدال طلاي همان مسابقه چه كسي بود؟

مراسم ختم امروز ...فردا است.

من کلی دعای مستجاب نشده دارم

چرا همه ی دعاهایم را مستجاب نمی کنی؟! شاید تقصیر من است که زیاد دعا نمی کنم و آن قدرها که لازم است صدایت نمی زنم ....

راستش گاهی شیطان می آید وسط دعاهایم و توی دلم را خالی می کند آن وقت من نا امید می شوم و می گویم اصلا این دعا کردن چه فایده ای دارد؟ خدا که جواب مرا نمی دهد.....

اما وقتی به دعاهای قبلی ام فکر میکنم می بینم چه قدر خوب شد که خیلی هایش را مستجاب نکردی ! اصلا چه قدر خوب است که تو همه ی دعاها را مستجاب نمی کنی.....

آیا شده که شب و روز دعا کنی و چیزی را با اصرار از خدا بخواهی اما خدا دعایت را مستجاب نکند؟ ولی بعد از مدتی به این نتیجه برسی که چه قدر خوب شد دعایت مستجاب نشد

خدایا !

من همانی هستم که وقت و بی وقت مزاحمت می شوم همانی که وقتی دلش می گیرد و بغضش می ترکد می آید سراغت ....

من همونی ام که همیشه دعاهای عجیب و غریب می کند و چشمهایش را می بندد و می گوید :

من این حرفا سرم نمی شود باید دعایم را مستجاب کنی .....

همانی که گاهی لج میکند و گاهی خودش را برایت لوس می کند همانی که نمازهایش یک در میان قضا می شود و کلی روزه ی نگرفته دارد و گاهی (گاهی که نه خیلی وقتا) بدجنس می شود البته گاهی هم خودخواه و گاهی دروغ گو .....

حالا یادت اومد من کی هستم؟!!

هر وقت که اتفاقی می افتد - یک اتفاق تلخ و ناجور- هر وقت که حسابی توی لک می روم و از ته دل آه می کشم یا از کوره در می رم و داد و بی داد راه می اندازم مامانم میگه "کم نیار جلوی خدا آبروریزی نکن اینا همش امتحانه"

آن وقته که لجم میگیره و میگم "مگر اینجا هم مدرسه است؟مگر خونه ی ما جلسه ی امتحانه؟"

وای که چه قدر زندگی کردن کار سختی است آن هم با این همه امتحان !

زندگی ...

من بدون طرح و برنامه زندگی می کنم !

و احساس می کنم که اساسا این تنها راه زنده بودن است

در واقع یک زندگی طبیعی و وحشی دارم

به طور مطلق بی طرح و برنامه

درباره ی آینده هیچ چیز نمیدانم !

حتی درباره ی لحظه ی آینده نیز هیچ چیز نمیدانم !

امروز برای من کافی ست

در واقع خیلی هم زیاد است !

لحظه ی حال تنها لحظه ی زنده ی زندگی ست

گذشته مرده است به این معنا که دیگر وجود ندارد

آینده نیز مرده است

به این معنا که هنوز زاده نشده است

بنابراین حسرت گذشته را داشتن مردگی ست

و نگران آینده بودن نیز مردگی ست

تنها راه زنده بودن در اینجا و اکنون بودن است ... !

 

---

..:: يک واقعيات ::..

گفتم: به نظر تو دوست داشتن بهتره يا عاشق شدن؟ گفت: دوست داشتن...

گفتم: مگه ميشه همه ادما دلشون مي خواند عاشق بشند. گفت:اون كس كه

عاشقه مثل كسي ميمونه كه داره تو دريا غرق ميشه

كه دوست داره مثل اين ميمونه كه داره تو همون دريا شنا ميكنه

و از شنا كردنشم لذت مي بره. تو چشماش نگاه كردمو گفتم: تو چي

تو عاشقه مني يا منو دوست داري؟ خيلي اروم گفت:

من خيلي وقته غرق شدم....

ببار ای نم نم باران.
ببار ای ابر رحمت،
بر زمین سوخته محصول.
اگر سیراب نتوانی،
نوازش کن تو خاک تشنه را هم اندکی مرطوب.
اگر دیگر برای ساق گندم،خوشه جو سود ناداری
برای لاله های سرخ وکنگر ها ،ببار ای ابر بارانی.
که یادت را زخاطر نابرد
                                صحرا.

اگر محصول ما امسال
نیمش برف و نیمش بارش بی موقعت
بر باد داد و داد .
ولیکن تو بر این حکمت،
بر این خوان تهی و دست خالی مان
ببار و گریه کن بسیار.

ببار ای ابر بارانی
ببار ای نم نم باران .

 

 

 

عشق یعنی چه؟؟؟؟

 از بهار پرسيدم عشق يعني چه ؟ گفت تازه شکفته ام هنوز نمي دانم.

از تابستان پرسيدم عشق یعني چه ؟ گفت فعلا در گرماي وجودش غرقم نمي دانم.

از پاييز پرسيدم عشق يعني چه؟ گفت در هزار رنگ ان باخته ام نمي دانم.

از زمستان پرسيدم عشق يعني چه؟ گفت سرد است و بي رنگ.

از مادر پرسيدم عشق يعني چه ؟ گفت هر کي در اين خانه است.

از پدر پرسيدم عشق يعني چه ؟ گفت يعني تو

از خواهر پرسيدم عشق يعني چه؟ گفت به ان هنوز نرسيده ام

شبي از ماه پرسيدم عشق يعني چه؟ شرمگين و خجل خود را در اغوش اسمان پنهان کرد

شبي ديگر از ماه  پرسيدم عشق يعني چه ؟ ماه با چهره اي باز و خندان گفت يعني مهتاب

از خود عشق پرسيدم که اخر عشق يعني چه؟ با تبسمي گفت يعني مهر بي پايان به خالق هستي

 

 

 

بس که دیوار دلم کوتاه است

                                هر کس که از کوچه ی تنهایی ما می گذرد

به هوای هوسی هم که شده

                                سرکی می کشد و می گذرد

 

پروردگارم ، من نماز و رکوع و سجودم را تنها به درگاه تو و بر ذات یکتای بی شریک تو به جاب آوردم . که عبادت روا نیست جز برای تو . البته که تو آن خدایی که جز تو آفریدگاری نیست . 

    پروردگارم ، بر محمد و خاندانش و ارواح پاک فرزندانش ، و بر روح پاک حسین شهید و اصحاب وفادارش ، درود و رحمت فرست و بهترین سلام مرا بر آنان برسان و از آن بزرگواران به من جواب سلامشان را باز گردان.

    پدر و مادرم و همه زندگی و همه وجودم فدای آن بزرگوار باد ... که بزرگترین ظلم و ستمهای عالم بر آنان روا شد و چه مصیبت و غم و اندوهی بر ما و بر همه اهل زمین و آسمان وارد آمد .

 پروردگارا ،به راستی که آنان ، صبورترین و آزاده ترین و برترین بندگانت بودند و شکرگذار ترین بندگان و راضی ترین آنان به رضای تو . پس به رحمت خود ما را یاری کن تا در همه حال به آنان اقتدا کنیم . فهم ما را از آنچه بر آنان گذشت و آن اندیشه ای که در سر داشتند بیشتر کن وما را یاری کن تاما نیز آن کنیم که تو از ما راضی باشی . آمین .

گاهی اوقات

احتیاج به یه آدمی داری

یه دوستی

که واسته رو به‌ روت

محکم توی چشمات نگاه کنه

و بزنه تو گوشت

که تو٬ صورتت خم شه و دستت رو بذاری روی گونه ا‌ت و دوباره نگاش کنی

ببینی که خشمگینه ...

ببینی که از دستت عصبانیه ...

توی اخم صورتش ببینی که دوستت داره

ببینی که دوستته!!!

که نگاش کنی٬ همون‌جوری که دستت روی صورتیه که اون بهش کشیده زده

که بهت بگه « تو چته؟ بسه٬ به خودت بیا ...  تو چته ... »

که سرت فریاد بکشه ...

که تو یهو بلرزی

که بری بغلش

که بغلت کنه

همون دستی که کوبید تو صورتت رو بذاره رو سرت٬ توی موهات ...

که سرت رو فشار بده توی گودی‌ شونش

که تو چشمات رو ببندی

روی شونه‌ اش گریه کنی

بلزی

و با خودت فکر کنی که « تو واقعاً چته ...؟ »

باران باران باران باران باران باران باران باران

آيا مي داني در فراق تو مي سازم و مي سوزم

آيا مي داني بي تو عالم برايم پوچ و بي معني است

آيا مي داني كه قصه هايم بي تو بي معني است

آيا مي داني كه چراغ قلبم در فراق تو خاموش است

آيا مي داني كه رشته افكارم در فراق تو از هم گسسته است

آيا مي داني كه بي تو جسمي بي روحم ، دلم مي گيرد

آيا مي داني چرا دلم مي گيرد

                                                 چون فقط تو را مي طلبم

وقتي تو نيستي دلم مي گيرد

                                                  چون فقط با تو زنده ام

پس بايد اين حق را داشته باشم كه داراي دلي پژمرده باشم

چون

            نيازم نيست

                             روحم نيست

                                                          خواسته ام  نيست                                      

                                                         بهترينم نيست

پس در هجران تو همچون شمعي مي سوزم

باز هم دلم مي گيرد

تا لحظه اي كه تو در كنارم  باشی  و وجودت را حس كنم ..........

تو که در باور مهتابی عشق

رنگ دریا داری

فکر امروزت باش

به کجا می نگری

زندگی ثانیه ایست

وسعت ثانیه را می فهمی

می شود مثل نسیم بال در بال پرستو

بوسه بر قلب شقایق بزنیم

بودن تو تنها نیستی

تو خدا را داری و من هم ... و من هم ...

آرامش چشمان تو ...

فصل جدايي

و راه بیراه

باید تنها سفر کرد-

نه نقشه ای در کار است و نه راهنمایی

اما چاره ای وجود ندارد

از آن نمی توان گریخت

از آن نمی توان طفره رفت.

رفتن به چنین سفری نا گزیر است.

هدف غیر ممکن به نظر می رسد

اما اشتیاق دستیابی به آن ذاتی است.

نیاز در عمق روح ماست !